Monday, October 30, 2006

எழுத்தறிய நூலகங்கள்

Connemara Public Libraryபள்ளியில் படிக்கும் போதே நூலகத்தில் உறுப்பினராகி புத்தகங்கள் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை நிறைவில்லை. சென்னைக்கு வந்ததும் அந்த எண்ணம் மீண்டும் உயிர் விட்டது.

கல்லூரி விடுதியில் சேர்ந்த உடன் நடக்கும் ராகிங் வேடிக்கைகள் ஆரம்பித்த காலம். விடுதியில் தங்காத சில மாணவர்களுடன் சேர்ந்து கலாய்ப்பதற்காக ஒரு இரண்டாம் ஆண்டு மாணவர் மிதிவண்டியில் உட்கார வைத்து புரசைவாக்கம் கூட்டிப் போனார். போகும் வழியில் "இந்த ரோட்டில் அந்த பக்கம் அமெரிக்கன் லைப்ரரி இருக்கு, உனக்குப் புத்தகம் படிக்க ஆர்வம் இருக்கில்லையா, போய் மெம்பராயிக்கோ" என்று கைகாட்டி விட்டுக் கூட்டிப் போயிருந்தார்.

ஆனால், முதலில் வாய்த்தது கன்னிமரா போவதுதான்.

இரண்டாமாண்டு படிக்கும் போது உறுப்பினர் ஆகியே விட்டேன். கன்னிமராConnemara Public Library நூலகத்தில் உறுப்பினராவதில் அப்போது இருந்த சிரமம், விண்ணப்பப் படிவம் பெறுவதுதான். ஒவ்வொரு முறை போகும் போதும், படிவம் வைத்திருப்பவர் இருக்கையில் இருக்க மாட்டார், இருந்தால் படிவம் தீர்ந்து போயிருக்கும், என்று ஒரே இழுத்தடிப்பு. மனம் தளராமல் மீண்டும் மீண்டும் முயன்றதில் ஏழாவது அல்லது எட்டாவது முயற்சியில் ஒரு படிவம் கிடைத்தே விட்டது.

அதில் உத்தரவாதக் கையெழுத்துக்கு கல்லூரியில் பேராசிரியர் ஒருவரைப் பிடித்து விட்டேன். கட்டணம் மிகக் குறைவுதான். 23Cயிலோ அல்லது வேறு ஏதாவது தடத்திலோ ஏறி எழும்பூர் அருங்காட்சியகம், மகப்பேறு மருத்துவமனை இருக்கும் இடத்துக்கு வழி கேட்டுப் போக வேண்டும். பாந்தியன் சாலையில் அருங்காட்சியகம் இருக்கும் அதே வளாகத்தில் மரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு கட்டிடத்தில் இருக்கிறது இந்த கன்னிமரா பொது நூலகம்.

மூன்று தளங்களில் புத்தகங்கள், புத்தகங்கள், புத்தகங்கள். தமிழ், ஆங்கிலம், பிற தென்னிந்திய மொழிகள், பெரிய வட இந்திய மொழிகள் என்று இரவல் எடுத்துக் கொள்ள, புரட்டிப் பார்க்க மட்டும் என்று புத்தகங்களும் பத்திரிகைகளும் வெள்ளம் போலக் கிடைக்கும். எதைப் படிக்க எதை விட என்று திண்டாடிப் போகச் செய்யும் மாபெரும் தொகுப்பு இந்த நூலகம்.

பத்திரிகைகளின் பழைய இதழ்களை எழுதிக் கொடுத்து வாங்கிப் படிக்கலாம். பழைய அரிதான புத்தகங்களைத் தனியாகப் பரமாரிக்கிறார்கள்.

சென்னை மற்றும் சுற்றுப் புறங்களில் வசிக்கும் 17 வயதுக்கு மேற்பட்ட யாரும் இந்த நூலகத்தில் உறுப்பினராகச் சேரலாம். இரண்டு புத்தகங்களுக்கு நூறு ரூபாய் என்ற வீதத்தில் முன்பணம் செலுத்தி ஆறு புத்தகங்கள் வரை எடுத்துச் சென்று இரண்டு வாரத்துக்கு வீட்டில் படித்துக் கொள்ளலாம். ஆண்டுக்கு ஐம்பது ரூபாய் சேவைக் கட்டணம் வசூலிக்கப்படும்.

இணையத் தளத்தில் உறுப்பினர் விண்ணப்பப் படிவப் படி கிடைக்கிறது. அதை அச்செடுத்து விபரங்களை நிரப்பி அரசு அலுவலர் ஒருவரின் உத்தரவாதக் கையெழுத்துடன் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

கன்னிமரா நூலகம் இந்தியாவின் நான்கு தேசிய நூலகங்களில் ஒன்று. 1861ல் ஆங்கிலேயர்களால் நிறுவப்பட்டது இந்த நூலகம். விக்கி சுட்டி.

கல்லூரியில் படிக்கும் போது உறுப்பினரான இன்னொரு நூலகம் அப்போது USIS என்றும் இப்போது அமெரிக்கன் லைப்ரரி என்றும் அறியப்படும் அமெரிக்க தகவல் மைய நூலகம்.

கல்லூரி அடையாள அட்டையுடன் ஒரு நாள் தைரியமாக உள்ளே புகுந்து பேச முடிந்த ஆங்கிலத்தில் உறுப்பினர் அட்டை வாங்கியே விட்டேன். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டணம் எதுவும் இல்லாமலேயே உறுப்பினர்் ஆகிக் கொள்ளலாம். பொருளாதாரம், அரசியல், புதினம் என்று அமெரிக்க அறிவுக் களஞ்சியங்களின் கதவுகளைத் திறந்து விட்டது இந்த நூலகம்.

இப்போது அடையாள அட்டையுடன், நானூறு ரூபாய் பணமும் கட்டினால் உடனேயே உறுப்பினர் ஆகி நான்கு புத்தகங்கள் வரை எடுத்துச் செல்லலாம். அமெரிக்கா தொடர்பான ஒலிப்பட நாடாத் தொகுப்புகளும், குறுவட்டுக்களையும் வேண்டுகோளின் பேரில் அங்கேயே பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

அண்ணா மேம்பாலத்தின் கீழ், கதீட்ரல் சாலையின் முனையில் இருக்கும் அமெரிக்கத் தூதரகத்தின் உள்ளே இருக்கிறது இந்த நூலகம். புகைப்படத்துடன் கூடிய ஒரு அடையாள அட்டையுடன் போய் பைகளையும், செல்பேசியையும் வாசலிலேயே பிரிந்து உள்ளே போய் உறுப்பினர் ஆகிக் கொள்ளலாம். உறுப்பினர் படிவம் இணையத் தளத்திலேயே கிடைக்கிறது.

சென்னை பிரிடிஷ் கவுன்சில் நூலகத்தில்British Council Library உறுப்பினராக இணையத்தளத்தில் படிவத்தை நிரப்பி விட்டால், அவர்களே நம்மைத் தொடர்பு கொள்வார்களாம். சென்னை அண்ணா சாலையில் இருக்கும் இதற்கு நான் போனதில்லை. இதுவும் மிகவும் பயனுள்ள நூலகம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

Max Mueller Bhavan Libraryஇவற்றைத் தவிர அரசு மைய நூலகம், கிளை நூலகங்கள், மாக்ஸ்முல்லர் பவனில் ஜெர்மன் நூலகம், தனியார் நடத்தும் லெண்டிங் லைப்ரரிகள் என்று புத்தகப் பிரியர்களுக்கு நூலகங்களுக்குக் குறைவே இல்லாத நகரம் சென்னை.

சென்னை மழை சில படங்கள்


























------------
படங்கள் நன்றி: தினமலர்.
[குறிப்பு: ஃபுட் நோட் சென்னைவாசியின் கருத்துக்கள் அல்ல]

Friday, October 27, 2006

வாராரு ஆட்டோகாரரு....

சென்னைக்கு போறோம் என்று முன்பெல்லாம் சொன்னதும் "அங்க தண்ணி பிரச்சனை ஆச்சே??!!" என்று பயப்படுத்துவது அதிகம் இருந்தது. இப்ப அந்த பிரச்சனை ஓர் அளவுக்கு முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. ஆனால் உண்மையில் இன்று நம்ம சென்னைவாசிகளுக்கு பிரச்சனையாக உருவாகிவருவது சென்னைக்குள் சுழன்று வரும் பொது போக்குவரத்து சாதனங்கள்தான்னு சொல்லணும். சென்னைக்குள் எந்த பகுதிக்கு செல்வதானாலும் பஸ், ரயில், MRTS (Mass Rapid Transit System) என பல வழிகள் இருந்தாலும், அதன் கூட்ட நெரிசல், சரியான நேரத்துக்கு வருவதில்லை, பஸ் ஸ்டாண்டுகளில் நிற்காமல் செல்வது போன்ற பல காரணங்களால் நடுத்தர மக்கள் பெரும்பாலும் ஆட்டோ என்னும் வசதியை நாட நினைக்கிறார்கள். அந்த வசதி எப்படி நமக்கு உபயோகமாயிருக்கு, அதன் நன்மைகள், அதன் பிரச்சனைகள், ஆட்டோ ஓட்டுனர்களின் நிலை என சில விசயங்களை இங்கு பார்ப்போம். மற்ற பொது போக்குவரத்து வசதிகளை பற்றி அடுத்து வரும் பதிவில் பார்ப்போம்.

ஆட்டோ:

இந்த வசதியை ஆச்சர்யமாக பார்க்கும் வெளிநாட்டினர், சென்னை வந்தால் ஒரு முறையாவது இதில் ஏறி ஒரு சவாரி( பயணம் - சென்னை வட்டாரப் பேச்சு) போக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவர். ஆனால் அதில் தினமும் சவாரி செய்யும் நமக்கு அதன் வசதிகள் தெரியாது. ஆட்டோவில் வசதிகளில் ஒன்று எப்படிப்பட்ட போக்குவரத்து நெரிசலிலும் இலகுவாக ஓட்ட முடியும், அதற்கு காரணம் மூன்று சக்கர வாகனம் என்ற வசதியே. ஆனால் அதுவே சில நேரங்களில் வில்லனாக மாறி பல விபத்துக்களுக்குக் காரணமாகிறது.

சில புள்ளிவிவரங்கள்:

சென்னையில் உள்ள ஆட்டோக்கள் பற்றிய சில புள்ளிவிவரம்..

மொத்தம் ஆட்டோக்கள் - 80, 000
அரசு அங்கீகரிக்கப்பட்ட (பெர்மிட்) ஆட்டோகள் - 45,000
ஷேர் ஆட்டோக்கள் - சுமார் நான்கு ஆயிரம்
பயன் பெறும் மக்கள் - பத்து லட்சம் (நாள் ஒன்றுக்கு)
ஓட்டுனர்களின் சொந்தமாக ஆட்டோ - 32,000
வாடகை வண்டிகள் - 58,000 (இதில் 90% போலீஸ்காரர்களுக்கு சொந்தமானது என்று சொல்லப்படுகிறது.)

மொத்தம் ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் - ஒரு லட்சத்துக்கு மேல்.

நாள் ஒன்றுக்கு சுமார் - நான்கு முதல் ஐந்து கோடி ரூபாய் வசூல் ஆகிறது.

ஆட்டோ:

நாம் வேண்டும் நேரத்தில் நினைத்த இடத்தில் அல்லது அதற்கு மிக அருகில் ஒரு ஆட்டோவை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொள்ள முடியும்.

டாக்ஸி, கார் போன்றவைகளை விடக் குறைவான செலவில் இந்த வசதி நமக்குச் சுலபமாக கிடைக்கிறது.

ஒவ்வொரு தெருவிலும் குறைந்தது ஒரு ஆட்டோ ஸ்டாண்டும், நான்கு ஆட்டோவது வாடகைக்கு நிறுத்தப்பட்டிருக்கும்.

ஒவ்வொரு ஆட்டோ ஓட்டுனரும் இன்று கைப்பேசி வைத்துள்ளனர். பழக்கமாகி விட்டால் அவர்களின் கைப்பேசியில் அழைத்தாலே நம் வீட்டுக்கு வந்து அழைத்தும் செல்வர்.

கால் ஆட்டோ என்ற பெயரிலும் கைப்பேசி இணைப்பை வைத்து சில ஆட்டோக்கள் இங்கு ஓட்டுகிறார்கள்.

இது இப்படி இருந்தாலும், ஆட்டோ மீட்டர் வாடகை பின்பற்றப்படுவதில்லை, ஓட்டுனர்களின் பன்மடங்கு வாடகையை உயர்த்தி கேட்பது, பண்பற்ற பேச்சு என பல காரணங்களால் இன்றைய சென்னைவாசிகள் இந்த சேவையை பயன்படுத்த பயப்படும் நிலை உருவாகியுள்ளது.

ஆட்டோ ஓட்டுனர்களில் வாதங்களை விட்டு தள்ளுவதற்கில்லை:

1990களில் மாற்றப்பட்ட மீட்டர் வாடகை அதாவது குறைந்த பட்சம் ரூ7 (இரண்டு கி.மீ), ஒவ்வொரு கி.மீக்கு மூன்று ரூபாய் ஐம்பது காசுகள். அன்று பெட்ரோல் விலை ரூபாய் இருபது (ஆயிலுடன்), இன்று பெட்ரோல் விலை அறுபது ரூபாய்(ஆயிலுடன்), மூன்று மடங்காக உயர்ந்துவிட்டது ஆனால் இன்றும் அதே வாடகையில் ஓட்டினால் நஷ்டதில் ஓட்ட வேண்டும் என்கிறார்கள் ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள்.

* 60% ஆட்டோக்கள் வாடகை ஆட்டோக்களாக உள்ளன, அதன் ஓட்டுனர்கள் நாள் ஒன்றுக்கு(காலை 8 மணி முதல் மாலை 8 மணி வரை) ரூ 150 வரை ஆட்டோ உரிமையாளருக்கு வாடகையாக தரவேண்டியுள்ளது.

* பெட்ரோல் செலவுகள்.

* போலீஸ் மாமூல்.

* வண்டிக்கு ஆகும் பன்சர், பிரேக் கேபிள் மாற்றுவது, etc., என சிறு செலவுகளுக்கும் இவர்கள் மீதமுள்ள பணத்தில் தான் செய்யவேண்டும்.

இப்படி அவர்கள் சொல்லும் சிலவற்றில் நியாயம் இருந்தாலும், இன்று அவர்கள் வசூலிக்கும் குறைந்த பட்ச வாடகை இருபது ரூபாய் - அரை கி.மீ லிருந்து ஒரு கீ.மீ வரை, அதை தாண்டினால் ரூ 30 , 40 என்று ஏற்றிக்கொண்டே போவார்கள். மூட்டை முடிச்சுகளுடன் சென்றுவிட்டால் அதற்கும் தனி கட்டணம் வசூலிப்பவர்களும் உண்டு. ஊருக்குப் புதிதாக வந்திருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்துவிட்டால் அவ்வளவு தான் வழக்கமாக போகும் வாடகையை விட இரண்டு மடங்கு உயர்த்திக்கேட்பார்கள்.

ஒரு ஸ்டாண்டில் ஒரு ஓட்டுனர் சொன்ன வாடகையைத் தான் அங்குள்ள ஓட்டுனர்கள் அனைவரும் கேட்பார்கள் (சில நொடிகளில் எப்படித்தான் தான் கேட்ட வாடகையை அனைவருக்கு சொல்லுவாங்களோ தெரியவில்லை!!! ), அந்த வழியாக போகும் ஆட்டோவை ஸ்டாண்டில் உள்ளவர்கள் சவாரியேற்ற விட மாட்டார்கள், எதிர்த்து பேசும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு சில நேரம் ஸ்டாண்டில் உள்ள ஓட்டுனர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து "டின்" கட்டுப்படுவதும் உண்டு.

குட்வில் என்னும் இயக்கம், ஆட்டோ ஓட்டுனர்களுக்கு மக்களுக்கு இடையில் ஒரு பாலமாக இயங்குகிறது. இதில் உறுப்பினர்களாக பல ஆட்டோ ஓட்டுனர் சேர்ந்துள்ளனர். குட்வில் இது போன்ற ஆட்டோ வாடகை, மற்ற பிரச்சனைகளை கூடுமானவரை தீர்க்க மூயற்சி செய்கிறது, ஆனால் இதற்கு ஓரே தீர்வு அரசுதான் கொண்டுவர முடியும் என்பது சென்னைவாசிகளின் தீர்க்கமான நினைக்கிறார்கள். சென்னை வருபவர்களுக்கு ஆட்டோவை பற்றி ஒரு எச்சரிக்கை கட்டுரை ஒன்றை கண்டேன். இதோ அதன் சுட்டி. இப்படி அழிவுப் பாதையை நோக்கி ஒரு பொது போக்குவரத்து முறை செல்வதைத் தடுப்பது நம்முடைய அரசின் கடமையும் கூட.

ஷேர் ஆட்டோ:

கடந்த சில வருடங்களாக இது மக்களிடம் ஒரு பெருமளவு வரவேற்பை பெற்ற திட்டமாக மாறிவருகிறது. பஸ், ரெயில் போன்ற போக்குவரத்து சாதனங்களில் வழித்தடங்களும், அதன் நெரிசல், அதன் குறைப்பாடுகளை இந்த ஷேர் ஆட்டோ வெகுவாக குறைக்கிறது. பஸ் ஓட்டங்கள் குறைவாக உள்ள வழித்தடங்களை அந்த குறையை இந்த ஷேர் ஆட்டோக்கள் சரி செய்வதே உண்மை.

சுமார் பத்து முதல் பதினைந்து கிலோமீட்டர் தூரம் உள்ள வழித்தடங்களாக இவை செயல்படுகிறது. எட்டுப் பேர் மட்டுமே ஏற்ற கூடிய ஆட்டோக்கள் இதற்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும் விதிமுறைகளை மீறி இதில் 12 முதல் 14 பேர் வரை ஏற்றி செல்கிறது இந்த ஷேர் ஆட்டோக்கள். தலை ஒன்றுக்கு குறைந்த பட்சம் ரூ 5 முதல ரூ 10 வரை வசூலிக்கபடுகிறது(நம்ம ஊரு பஸ் கட்டணத்தின் அளவே!!). ஒவ்வொரு வழித்தடத்திலும் குறைந்த பட்சம் எண்பது ஷேர் ஆட்டோக்கள் ஓடுகின்றன.

ஒவ்வொரு வழித்தடத்தில் ஒரு ஆட்டோ சுமார் ரூபாய் 800 முதல் 1000 வரை வசூல் ஆவதாகவும், இதில் சுமார் ரூ 500 ஷேர் ஆட்டோவின் வாடகையாக அதன் முதலாளிக்கு கொடுக்கவேண்டும் என்று ஒரு ஷேர் ஆட்டோ ஓட்டுனர் தகவல் கொடுத்தார். அதனால் தான் இவர்கள் ஓவர் லோடிங்் செய்வதாகவும் சொல்கிறார். இந்த ஓவர் லோடிங்் சில நேரங்களில் விபத்துக்கு காரணங்களாகிறது. பல போலிஸ்காரர்களின் வசூல் வேட்டையில் சிக்கி சில நூறு ரூபாய்களும் செலவழிவது "மாமூலாம்". இவையனைத்தையும் அரசு ஒரு வரைமுறைக்குள் கொண்டுவருமானால் மக்களின் போக்குவரத்து பிரச்சனைகளுக்கு ஒரு முடிவு வரலாம்.

அரசிடம் சென்னைவாசிகள் என்ன எதிர்ப்பார்க்கிறார்கள்?

  • மீண்டும் ஆட்டோக்களுக்கு மீட்டர் திட்டத்தை கொண்டுவருவது/கட்டாயப்படுத்துவது.
  • பழைய ஆட்டோ கட்டணங்களை உயர்த்துவது (முதல் இரண்டு கி.மீக்கு ரூ14, ஒவ்வொரு கி.மீக்கு ஏழு ரூபாய் வரை உயர்த்தலாம்).
  • மின்னணு மீட்டர் கொண்டுவந்து சீரமைப்பது. அதை திருத்தமுடியாத படி சீல் வைப்பது.
  • போலீஸின் "மாமூல்" என்ற முறையை ஒழிக்க நடவடிக்கை எடுப்பது. ("அது மாமூலான விசயம்" என்று சொல்லாமல் முயற்சிப்பது).
  • ஆட்டோ உரிமையாளர்களின் வாடகைக் கொள்ளையை கட்டுப்படுத்துவது.
எது எப்படியோ பேருந்துகளுக்கு இந்த ஆட்டோக்களும், ஷேர் ஆட்டோ நல்ல மாற்று ஏற்பாடாகவே தெரிகிறது. அரசு வரைமுறை படுத்திவிட்டால் மக்களுக்கு மென்மேலும் பயன் பெறுவார்கள் என்பது திண்ணம்.

உபசெய்தி: கடந்த ஜூலை மாதம் முதல் நம்ம ஊரு ஆட்டோ லண்டனிலும் ஓடத்துவங்கியுள்ளது, அதற்கு டக்டக் என்று பெயர் வைத்துள்ளனர். அதை தயாரித்து வழங்குவது நம்ம பஜாஜ் ஆட்டோ தாங்க!!!

Monday, October 23, 2006

கோயம்பேடு - the buzz(s) world..

"சென்ட்ரலில் இறங்கி, CMBT என்று போட்டிருக்கும் பேருந்தில் ஏறி வந்துவிடு". 2002இல் அப்பா சொன்ன போது பேருந்து நிலையத்தைப் பற்றிய பெரிய யோசனை ஏதுமில்லை. அப்போது தான் நாங்கள் கோயம்பேட்டுக்குக் குடிவந்த புதிது. ஒரு மாதம் முன்னால் புது வீட்டுக்கு வருவதற்கு பேருந்துகள் அதிகம் இல்லாமல், ஆட்டோ பிடித்துப் போக வேண்டியது போலவே இப்போதும் இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டே தான் இறங்கினேன். CMBT என்பது அப்போது ஒரு புதுமாதிரியான மாயாஜால வார்த்தையாகத் தோன்றியது. பேருந்து மெல்ல அந்த வளாகத்துக்குள் நுழையும் வரை இத்தனை பெரியதாக இருக்கும் என்று எண்ணக் கூட இல்லை.



37 ஏக்கர் பரப்பில் விரிந்து கிடக்கும் புறநகர் பேருந்து நிலையம் நாட்டின் முக்கிய விமான நிலையங்களைப் போல் பளபளவென்று மின்னிக் கொண்டிருந்தது. சினிமாக்களில் வரும் ஆஸ்பத்திரிகள், கதாநாயகன் நாயகிக்குத் தயங்கிக் கொண்டே பூ கொடுத்து வழியனுப்பும் விமான நிலையங்கள் போல மொசைக் தரையும் சுமார் 100 பேர் அமரக் கூடிய காத்திருக்கும் இடமும், முன்புறத்தில் புல்வெளியும் ஏதோ புது யுகத்துக்குக் கடத்திப் போவது போலிருந்தது.



முன் ஹாலைத் தாண்டி உள்ளே போனபோது கூட பேருந்து நிற்குமிடங்களும், பிளாட்பாரங்களும் சுத்தமாக முகம் பார்க்கும் அளவுக்கு பளிச்சென்று இருக்க, அந்த அழகிலேயே கொஞ்ச நேரம் லயித்துப் போய் விட்டேன். இதை நம்மவர்கள் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமே என்ற கவலையும் கூடவே ஏற்பட்டது.




முப்பத்தாறே மாதங்களில் 103 கோடி ரூபாய் செலவில் கட்டப் பட்ட இந்தப் பேருந்து நிலையம், 2002 நவம்பரில் அப்போதைய முதலமைச்சர் ஜெயலலிதாவால் திறந்து வைக்கப்பட்டது போலவே, நான்காண்டுகள் கழித்து இப்போதும் தூய்மையாக இருக்கிறது. சமீபத்தில் ISO 9001 தரக் கட்டுப்பாட்டுச் சான்றிதழையும் பெற்றிருக்கும் இந்தப் பேருந்து நிலையம், ஆசியாவிலேயே மிகப் பெரிய பேருந்து நிலையமாகும். இங்கிருந்து வந்தவாசி, காஞ்சிபுரம், தஞ்சாவூர், திருச்சி, பெங்களூர், ஹைதராபாத் போன்ற 270 தடங்களுக்குப் போய்வரும் சுமார் 2000 பேருந்துகளில் கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சம் மக்கள் தினசரி பயணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆறு பிளாட்பாரம்கள், முப்பது பேருந்து நிறுத்தங்கள் மட்டுமல்லாது தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கர்நாடகாவின் போக்குவரத்துக் கழகங்களின் முன்பதிவுக் கூடங்களும் இங்கே இருக்கின்றன.


பேருந்து நிலையத்தின் உள்ளே உள்ள 24 கடைகளில் பயணத்துக்குத் தேவையான எல்லா உபகரணங்களும் கிடைக்கும், அத்துடன் தமிழக சுற்றுலாத் துறை, மகளிர் சுயசேவைக் குழு அங்காடிகளும் கூட இங்கே உள்ளன.

பயணிகளுக்கு மிகப் பெரிய ஆறுதல் பேருந்து நிலையத்தில் பன்னிரண்டு இடங்களில் இருக்கும் கழிப்பறைகள். நகரத்தில் எங்கும் காணாத சுத்தத்துடன் பாதுகாக்கப்பட்டு வரும் இந்தக் கழிப்பறைகள் நகரில் எங்கும் காண முடியாதபடி, இன்னும் இலவசக் கழிப்பறைகளாகவே உள்ளன!

பழைய பாரீஸ் கார்னர் பேருந்து நிலையத்துடன் ஒப்பிட்டால், பின்னிரவுப் பேருந்துகளுக்குக் காத்திருந்து பயணப்படவும், மிகவும் அதிகாலைகளில் வந்திறங்கும் பயணிகள் காத்திருந்து சென்னையின் பிற பகுதிகளுக்கு வண்டியேறவும் மிகவும் பாதுகாப்பான, தன்னிறைவான தங்குமிடமாக இருக்கிறது.




பேருந்து நிலையத்தின் பிற வசதிகள்:



  • திடீர்ப் பணத் தேவைக்கு ஸ்டேட் பாங்க் ஆப் இந்தியா ஏ.டி.எம்
  • காவல்துறைப் பிரிவு அலுவலகம்
  • தீயணைப்புப் பிரிவு
  • காணாமல் போகும் குழந்தைகளுக்கான உதவிமையம்
  • கட்டணத் தொலைபேசி நிலையங்கள்
  • பொருட்களுக்கான தள்ளுவண்டிகள்
  • உடல்நலம் குன்றிய பயணிகளுக்காக சுமார் 100 தள்ளு வண்டிகள்
  • அப்பல்லோவின் 24 மணிநேர, இலவச அவசரசிகிச்சை பிரிவு
  • அப்பல்லோவின் 24 மணிநேர மருந்தகம்
  • குடிநீர் சுத்தீகரிப்பு நிலையம்
  • 600KVA துணை மின் நிலையம்
  • மூன்று உணவகங்கள்



இத்தனை இலவசங்களுக்கும், பராமரிப்புக்கும் எங்கிருந்து இவர்களுக்குப் பணம் கிடைக்கிறது?

கடைகள், போக்குவரத்துக் கழக முன்பதிவு கவுண்ட்டர்களின் வாடகையைத் தவிர, பேருந்து நிலையத்தின் உள்ளும் புறமும் நிற்கும் விளம்பரப் பலகைகளில் தான் பராமரிப்புக்கான பெருமளவுக் கட்டணம் வந்து சேர்கிறது. அத்துடன், சுமார் பத்தாயிரம் வண்டிகள் நிற்கக் கூடிய வாகன நிறுத்தமும் ஒரு முக்கிய வருமான வழியாகும்.



இன்னும் ஆரம்பகால பளபளப்பு குறையாத இந்தப் பேருந்து நிலையத்தில் சென்னையின் பல்வேறு இடங்களுக்குப் போகும் உள்ளூர் பேருந்துகளின் எண்ணிக்கை குறைவு தான். இன்னும் அம்பத்தூர், ஆவடியிலிருந்து வரும் வண்டிகளையே மக்கள் நம்பவேண்டியிருக்கிறது. புறநகர் வண்டிகள் கிளம்பும் நேரங்களுக்கு ஏற்றாற்போல் சென்னையின் எல்லாப் பகுதிகளையும் இணைக்கும் பேருந்துகள், விழாக்காலங்களில் வாகன நிறுத்தங்களின் வாயிலில் பிதுங்கி வழியும் கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த அதிகமான நுழைவுச்சீட்டு வழங்குநிலையங்கள், தரமான உணவகங்கள் போன்றவை பேருந்து நிலையத்தின் இன்றைய கட்டாயத் தேவைகள்.
இத்துடன், நடுவண் தொடர்வண்டி நிலையம் போன்றே இணைய இணைப்புகள், தொடர்வண்டிக்கான முன்பதிவுக் கூடங்கள் இவற்றைப் பெருக்கினால், ஆசியாவின் மிகப் பெரிய பேருந்து நிலையம் ஒரு நல்ல முன்மாதிரியாகத் திகழ்வது உறுதி.

Friday, October 20, 2006

சென்னையில் ஒரு கண்காட்சி



விதவிதமான கலைகளை மனிதன் கண்டுபிடித்து விட்டாலும், ஆதி கலையான ஓவியக் கலையின் சிறப்புகள் தனி தான்.

கற்காலம் தொட்டே மனிதன் தான் தங்கி இருந்த குகைகளில் எல்லாம் சித்திரங்களால் தங்கள் அடையாளத்தை விட்டு வந்துள்ளான்.ஓவியக்கலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மனிதனோடு வளர்ந்தே வந்துள்ளது.

பல்வேறு வளர்ச்சி கண்ட ஓவியக்கலை நவீன ஓவியமாக மாறிய போது, சித்திரக்காரனுக்கு மட்டுமல்லாது அதைப் பார்க்கும் பார்வையாளனுக்குள்ளும் பரவசத்தை ஏற்படுத்த தொடங்கியது.

அதுவரை வரையப்பட்ட சித்திரங்களின் உணர்வுகள் அப்படியே சித்திரக்காரனின் உணர்வுகளை கடத்தி வந்திருந்தன.

அந்நிலையை மாற்றி பார்வையாளனையும், சித்திரக்காரனையும் ஒரே நாற்காலியில் அமரச்செய்த பெருமை நவீன ஓவியத்திற்கு மட்டுமே உண்டு.


இன்று பல பத்திரிக்கைகளில் நவீன ஓவியங்கள் மிகச் சாதாரணமாய் வரத்தொடங்கி விட்டது.



ஆனந்த விகடனில் தொடராக வந்த எஸ்ராவின் துணையெழுத்துக்கு கிடைத்த அதே வரவேற்பு அத்தொடருக்கு படம் வரைந்த 'டிராஸ்கி'மருது ஓவியத்திற்கும் இருந்தது எல்லோருக்கும் தெரியும்.





கடந்த வாரம் மூன்று ஓவியர்கள் ஒன்று சேர்ந்து நடத்திய ஓவியக்கண்காட்சி நடந்தது; அதற்கு போகும் வாய்ப்பும் கிடைத்தது.கண்காட்சியை திறந்து வைத்து பேசினார். இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மூத்த தலைவர் நல்லகண்ணு.






ஓவியக்கல்லூரியில் பயின்ற மார்ஸ்கண்ணா, புகழேந்தி, வேல்முருகன் என்ற அந்த ஓவியர்கள் மூவரும் அதே தொழிலில் வெவ்வெறு இடங்களில் பணிபுரிந்து வருகின்றார்கள்.

பத்து நாட்கள் நடைபெற்ற கண்காட்சிக்கு பெரியவர் முதல் சிறுவர்கள் வரை நிறைய பார்வையாளர்கள் வந்திருந்தது நவீன ஓவியத்தின் மேல் மக்களுக்கு இருக்கும் ஆர்வத்தையே காட்டியது.